Reqbi – Azərbaycanda əsasən bu idman növünə səmimi bağlı olan insanların fədakarlığı və şəxsi təşəbbüskarlığı sayəsində inkişaf edən komanda idman növüdür. Bu şəxslərdən biri də Azərbaycan Reqbi Federasiyasının prezidenti, U-12 yığmasının baş məşqçisi və "Qarabağ" reqbi klubunun qurucusu Eldar Kərimovdur. Onun həyat hekayəsi insanın öz yolunu tapmağının və sevdiyi işə başlamaq üçün heç vaxt gec olmadığının bariz nümunəsidir.
Uzun illər ərzində ölkədə reqbinin inkişafı Vaqif Səadətxanın adı ilə bağlı olub. Lakin bir nəfərin səyləri bu idman növünün milli səviyyədə tam formalaşması üçün kifayət etməyib. Azərbaycanın böyüklərdən ibarət reqbi yığması 2005–2012-ci illərdə fəaliyyət göstərsə də, təcrübəli oyunçuların karyeralarını başa vurmasından sonra yeni nəsil formalaşa bilməyib.
Məhz bu səbəbdən Eldar Kərimov yeni reqbiçilər nəslini yetişdirmək vəzifəsini öz üzərinə götürüb. O, reqbini məktəblərdə fəal şəkildə təbliğ edir və gənc idmançılara məşq keçərək bu sahənin inkişafına töhfə verir. Hazırda Azərbaycanda reqbi üzrə gənclərdən ibarət iki milli komanda — U-12 və U-15 yığmaları fəaliyyət göstərir.
U-12 yığmasının baş məşqçisi Eldar Kərimov İdman.biz-ə müsahibəsində ölkədə sözügedən idman növünün inkişafındakı çətinliklər, şəxsi təcrübəsi və planları barədə danışıb.
– Reqbi ilə kifayət qədər gec tanış olmusunuz...
– Düz deyirsiniz, bu idman növünə gələndə təxminən 30 yaşım vardı. Reqbi ilə daha əvvəldən tanış olsam da, onun mənim yolum olduğunu illər sonra dərk etdim. Həmin dövrdə idman jurnalisti işləyirdim və tapşırıqla reqbi matçına getmişdim. Açığı, oyun haqqında heç nə bilmirdim. Buna baxmayaraq, reportaj hazırladım və bu idman növünü tezliklə unutdum.
Zaman keçdi. Bank sektorunda çalışırdım və filiallar arasında keçirilən futbol turnirində iştirak edirdim. Bir oyunda sərt müdaxilə etdim və rəqib futbolçulardan biri dedi ki, əgər kontaktlı idmanı xoşlayırsansa, gəl bizdə reqbi oyna. Məlum oldu ki, o, Azərbaycan millisinin oyunçusudur. Beləliklə, məşqlərə qoşuldum və reqbi dünyasına tamamilə daxil oldum. Müxtəlif idman növləri ilə məşğul olmuşam – güləş, boks, kikboksinq – amma məhz reqbi mənə öz yerimi tapdığımı hiss etdirdi. Tək peşmanlığım bu idman növünə daha əvvəl gəlməməyimdir. Bəlkə də daha uzun oyun karyeram ola bilərdi.
İki il fəaliyyət göstərən və indi mövcud olmayan reqbi klubunda çıxış etdim, milli komandada da bir neçə dəfə oynadım. Daha sonra məşqçiliyə başladım, əvvəlcə köməkçi idim, sonra isə "Qarabağ" klubunu yaratdım.
Eldar Kərimov (solda), "Qarabağ" klubunun məşqçisi və rəhbəri İlqar Qubadov (ortada), həkim Orxan Abdullayev (sağda)
- Reqbidən nə vaxt qazanc əldə etməyə başladınız?
- Ötən ildən. Ondan əvvəl 10 il pulsuz məşqçilik etmişəm. Özümü təmin etmək üçün başqa sahələrdə işləməyə məcbur idim. "Qarabağ" klubunu qurduğumuz dövrdə qazancım xərcləri qarşılamağa bəs etmirdi, buna görə də əlavə qazanc üçün taksi sürürdüm. Bir müddət sonra anladım ki, gücüm tükənir və nə əsas işimə nə də reqbiyə vaxt ayıra bilirəm. Anladım ki, hamısını bir yerdə etmək olmur.
Nəticədə qərar verdim ki, sevdiyim işdən qazanc da əldə etməyin vaxtıdır. Məktəb reqbi liqasını yaratmaq ideyası belə ortaya çıxdı. İndi özəl məktəblərdə uşaqlara məşq keçməklə həm qazanc əldə edirəm, həm də işimdən böyük zövq alıram.
– Uşaqlarla işləməyə başlayanda hansı çətinliklərlə üzləşdiniz?
– Əsas çətinlik uşaqları cəlb etməkdir. Son qərarı valideynlər verir və onlar da adətən internetdə araşdırma aparır. Orada isə baxış üçün ən sərt toqquşmalar paylaşılır ki, bu da valideynləri qorxudur. Əslində reqbi kifayət qədər təhlükəsizdir. Dünyada bu idmanın fəlsəfəsi həm oyundan zövq almaq, həm də özünü və rəqibi zədələrdən qorumaqdır.
Buna görə də biz təmassız reqbi – "teq-reqbi"ni inkişaf etdirməyə başladıq. Oyunun bu versiyasında idmançılar arasında toqquşma idmançıların kəmərlərinə bərkidilmiş xüsusi lentləri özlərinə tərəf çəkməsi ilə əvəz olunur. Bu zaman həm reqbinin ruhu, həm dinamikası qalır, amma zədə riski minimuma enir. Zamanla valideynləri inandıra bilirik. Bu idman uşaqlarda komanda ruhunu, gücü, çevikliyi və dözümlülüyü inkişaf etdirir.
– Bir müddət sonra uşaqlar kontaktlı reqbiyə keçir?
– Bəli, bu bizim "kiçik hiyləmizdir". Uşaqlara müəyyən vaxtdan sonra kontaktlı reqbini təklif edirik və 80–90 faiz hallarda sevinclə razılaşırlar. O vaxta qədər valideynlər də məşqlərdə dəfələrlə iştirak edib və təhlükəsizlikdən əmin olurlar. Bəzi uşaqlar isə teq-reqbidə qalmağa üstünlük verir, bu da tam normaldır. Əsas məqsəd uşaqların oyundan zövq almasıdır. Hazırda məktəblərdə reqbiyə maraq artır, əsasən özəl təhsil müəssisələrində. Bu, ümidverici tendensiyadır.
