O, şöhrətinin zirvəsində olduğu vaxt doğma Bakısından təxminən 40 il əvvəl köçüb. Olimpiya çempionu yeni vətənini Belarusda - hazırda da yaşadığı Minskdə tapıb.
İdman.biz qılıncoynatmada (rapira növü üzrə) dünya və Olimpiya çempionu Boris Koretski ilə eksklüziv müsahibəni oxucuların diqqətinə təqdim edir.
- Məlum olur ki, siz Ukraynada anadan olmusunuz, baxmayaraq ki, uşaqlığınız və gəncliyiniz Bakıda keçib...
- Belə alındı ki, mənim valideynlərim - yeri gəlmişkən, hər ikisi də bakılıdır - sovet dövründə Ukraynaya, Donetsk vilayətinə köçdülər. O vaxt ora hələ Stalinsk adlanırdı. Biz orada yeddi il yaşadıq və mən də məhz orada doğuldum. Amma böyük qardaşım artıq Bakıda doğulmuşdu. Sonra yenidən Bakıya qayıtdıq, mən orada məktəbə getdim və oradakı Bədən Tərbiyəsi İnstitutunu bitirdim.
- Hansı məktəbdə oxuyurdunuz?
- 35 nömrəli orta məktəbdə, o, dəmir yolu vağzalının yaxınlığında yerləşirdi.
- Bəs niyə sonradan yenidən Bakını tərk etdiniz? Axı siz 1988-ci ildə Olimpiya çempionu olmusunuz! Yəqin ki, burada sizi əllərində gəzdirirdilər, bütün imtiyazlardan yararlanırdınız - avtomobil, mənzil...
- Əslində mənzili mənə bundan əvvəl də vermişdilər. Komandamız - Azərbaycan yığması SSRİ çempionu olanda. Üstəlik, mən SSRİ yığmasının tərkibində dünya çempionatının bürünc mükafatçısı oldum. Avtomobilim də artıq var idi.
- Bildiyimə görə, bu, Azərbaycanın komanda növündə SSRİ-də ilk və son çempionluğu oldu.
- Tamamilə doğrudur. Olimpiya oyunlarındakı qələbəmə görə mənə 15 min rubl verdilər - o dövr üçün bu, çox yaxşı məbləğ idi. Mənzilim 8-ci mikrorayonda idi - o zaman bir çox idmançılar məhz oradan ev almışdılar. Qonşumuz "Neftçi"nin futbolçusu Valeri Pançik idi.
- Bəs əgər məsələ maliyyədə deyildisə, niyə köçdünüz?
- Mən bütün uğurlarıma görə borclu olduğum məşqçim belarusiyalı idi - Ernst Asiyevski. Məni də məhz o çağırdı. Axı biz o vaxt bir ölkə idik, kim bilirdi ki, İttifaq dağılacaq və mən başqa ölkədə qalacağam?..
- Amma yəqin ki, orada, Belarusda sizə diqqət göstərilir?
- Bəli, əlbəttə. Mən razıyam: həm Olimpiya, həm də dünya çempionu kimi şəxsi pensiya alıram - çünki mən dünya çempionu adını 1989-cu ildə, artıq Minskdə yaşadığım və məşq etdiyim vaxt qazanmışam.
- Ötən 36 il ərzində heç olmasa bir dəfə Bakıda, Azərbaycanda olmusunuzmu?
- Xeyr, olmamışam. Amma həyat yoldaşım - hərçənd ki, o rusdur - Gəncədə doğulub. Sonradan onların ailəsi Bakıya köçüb və biz də orada tanış olmuşuq. O, hazırda Belarus millisində həkim kimi çalışır və dəfələrlə Azərbaycanda olub - sizdə axı çoxlu beynəlxalq yarışlar keçirilir. Sonuncu dəfə MDB ölkələrinin Oyunlarına gəlmişdi.
- Bəs sizin özünüzü nə mane olur gəlməyə?
- Sadəcə, gedəcək heç kim yoxdur. Böyük qardaşım çoxdan Moskvada yaşayır. Hələ də yaxın münasibətdə olduğum İlqar Məmmədov da Moskvada yaşayır. Başqa bir Olimpiya çempionu - dostum Kamandar Məcidov da demək olar ki, mənim qədərdir Minskdə yaşayır. Başqa qohumlar qalmayıb. Kimin yanına gedim ki?!
- Şəhərin özü üçün, Bakı üçün darıxmırsınızmı? Harada dincəlməyi, gəzməyi xoşlayırdınız?
- Şəhər üçün çox darıxıram, xüsusilə də Bakı bulvarı üçün. Axı biz "Dinamo"da, elə onun yaxınlığında məşq edirdik. Amma hansısa yerlərdə gəzməyə, istirahət etməyə vaxt olmurdu - daim ezamiyyətlərdə, səfərlərdə olurdum.
- Hazırda Minskdə yaşayırsınız?
- Bəli, Minskdə yaşayıram. Şəraitdən gileylənmək olmaz, şəxsi pensiya alıram, amma təəssüf ki, sağlamlıq bir qədər zəifləyib.
- Seul Olimpiadasının qızıl medalını hələ də saxlayırsınız?
- Əlbəttə! O medal mənim üçün çox qiymətlidir.
- Azərbaycan Qılıncoynatma Federasiyasından sizinlə kimsə əlaqə saxlayıbmı?
- Təəssüf ki, yox. Düşünürəm ki, artıq məni çoxdan unudublar. Ona görə də sizin zənginiz mənim üçün çox gözlənilməz və xoş oldu! Həyat yoldaşım isə yarışlarda Azərbaycan komandası ilə ünsiyyətdə olur - o, həmişə böyük məmnuniyyətlə yardım edir, zədə alan qılıncoynadanları tez sağaldır ki, yarışda çıxışlarını davam etdirə bilsinlər. Bir dəfə o, hətta Azərbaycan millisinin baş məşqçisi Çingiz Mustafayevə də kömək etmişdi - o, Misirdə keçirilən yarışda zədələnmişdi...
